Hoe de magnetron de toekomst van veilige luchtvaart wereldwijd ontsloot

De magnetron, een vacuümbuis die microgolfstraling produceert, werd door verschillende landen ontwikkeld vóór de Tweede Wereldoorlog.

De cruciale doorbraak kwam op het gebied van het bereiken van voldoende vermogen. In 1940 ontwikkelden John Randall en Harry Boot aan de Universiteit van Birmingham in het Verenigd Koninkrijk een werkend prototype van een holtemagnetron die ongeveer 400 W produceerde.

Binnen een week was dit verbeterd tot 1 kW, en de toevoeging van waterkoeling zorgde in de daaropvolgende maanden voor een sprong naar 10 kW, gevolgd door een exponentiële stijging tot een enorme 25 kW.

Groot-Brittannië zette deze technologie goed in voor zijn radarsysteem voor de luchtverdediging. Hierbij werden signalen die werden gegenereerd door een reeks kusttorens, bekend als Chain, afgelezen met oscilloscopen. Edwards was betrokken bij de productie van componenten voor deze oscilloscopen. In feite werden vacuümbuizen op grote schaal gebruikt.

Na de oorlog werd het onderzoek naar de toepassingsmogelijkheden van de magnetron voortgezet en lag de fundamentele technologie klaar voor de ontwikkeling van luchtverkeersleiding, het cruciale aspect van het beheren van het snelgroeiende volume aan luchtverkeer. Luchtverkeersleiding, het realtime beheer van duizenden vliegtuigen per uur die gebruikmaken van een handvol start- en landingsbanen, is de onbetwiste bijdrage aan het opmerkelijke veiligheidsrecord van het luchtverkeer.

Om te begrijpen hoe deze innovatie de exponentiële groei in veilig luchtverkeer mogelijk maakte, kunt u alleen al naar luchthaven Heathrow kijken. In het inaugurele jaar 1946 verwerkte het 63.000 passagiers. In 1986 was dat aantal uitgegroeid tot meer dan 31 miljoen passagiers, met meer dan 300.000 vluchten per jaar.